تربیت خوب

تربیت خوب :

تربیت ، اساسی ترین و ضروری ترین و ابتدایی ترین نیاز بشر است . در تمامی جوامع و ملل و فرهنگ ها روی این مسئله تکیۀ فوق العاده ای می کنند که فرزندانشان بر اساس فرهنگ و سنن ملی و میهنی و قومی پرورش یابند و سنت های گذشته خود را به آنها منتقل می کنند . در آغاز ، هرکس تلاش می کند فرزندش به خوبی تربیت شود . منتها به فرموده قرآن مجید ، هرکسی یا حزبی به نحوی به گروه و عقاید و فرهنگ خود ، دل بسته است . کودک ، روحیۀ بسیار حساس و ظریفی دارد . اطراف او پر از انسان های مختلف و با اخلاق متفاوت و گوناگون و رفتارهای ناهمگون می باشد . امکان دریافت همه نوع رفتار و کردار و گفتار از اطرافیان را دارد . طبق فرمایش امام علی ( ع ) به فرزندش امام حسن ( ع ) که می فرماید : پسرم ! قلب فرزند نورس مانند زمین خالی است ، خالی از بذر و گیاه ، هر تخمی که در آن افشانده شود ، همان رشد می کند .

مربیان با تجربه و صاحب نظران امور تربیتی به دشواری و سختی این امر ، توجه و عنایت داشته اند که از چه طریقی فرزند را تربیت کرده و از او مواظبت نمایند که راه درست و صحیح انسانیت را دنبال کند و اینکه چه چیزهایی قابل انتقال به اوست و چه چیزهایی غیر قابل انتقال و چه چیزهایی در آیندۀ او خوب است و نقش دارد . متأسفانه آنهایی که خارج و بیرون از اسلام هستند ، در طول سالیان دراز و با فعالیت های بی وقفه نتوانستند با فرهنگ های خود ساخته به یاری فرزندشان بشتابند ، لذا آنها را به بیراهه کشاندند و قدرت مهار و کنترل عصیان های روزافزون آنها را از دست داده اند . اما اسلام چهارده قرن است که با فرهنگ غنی و آسمانی خود ، فرزندانش را در حصار و حفاظ استوار و محکم حفظ کرده است . به خاطر ارایه راه درست تربیت ، پانش در خلق و خوی بشری نمونه و سرافراز جهانیان می باشند ، کسانی که   از این قوم به بیراهه و انحراف کشانده شدند ، در اثر بی توجهی خانوادۀ آنها و همین طور دوری گرفتن آنها از مرام های مذهبی و آیین اسلام و گریز از کانون های انسان ساز مذهبی بوده است و تاکنون اسلام در تربیت فرزندانش در مسیر خود با دشواری و کوتاهی مواجه نگشته است . پیروان اسلام اگر در این عصر توجهی به آداب و سنن فرهنگی بکنند از همگان ، برتر و والاترند . درست است که تربیت یک مسئله دشواری است ، ولی اگر از همان آغاز رشد کودک که قابلیت و ظرفیت پذیرش خوب و بد را دارد و در همان حال پیرو و تابع پدر و مادر است تربیت شود ، مشکلی در راه تربیت پیدا نخواهد کرد . در نهایت باید واقعا به این امر اهمیت داد چون کودک امروز ، جوان فرداست و جوان فردا ، بزرگسال پس فرداست ، تربیت او در دوران طفولیت چراغ راه آیندۀ اوست . بزرگان و خردمندان عالم از دیرزمان در سخنان و در مباحث خود به مسائل تربیتی اهمیت داده اند . (( تربیت ، بزرگترین و سخت ترین مسئله ای است که برای حل کردن به انسان داده می شود ، زیرا که بصیرت انسان بسته به تربیت اوست و این یکی هم بسته به بصیرت او )) کانت .

((مسئله تربیت برای نژاد کنونی مسئله زندگی و مرگ است .)) ارنست رنان .

(( هر تربیتی در درجۀ اول باید اخلاقی و در درجۀ دوم عقلی باشد . هر تربیت کامل ، عقلی است . بدون تربیت اخلاقی و یا پیش از این یکی غیرممکن است و هر تربیت ناقص ، یک بدبختی است )) جون ریسکن .

بیان نظریات سه تن از فلاسفۀ اروپایی ، فقط به خاطر اهمیت اعتراف آنها در این مورد بود ، و گرنه همان گونه که در ابتدا نیز اشاره شد تصمیم بر آن است که در این نوشتار ، صرفا از آیات الهی و روایاتی که از ائمۀ اطهار علیهم السلام وارد شده است ، استفاده شود . هدف اسلام از تربیت فرزندان ، تربیت خوب و نیک آنهاست . خوبی ها و نیکی هایی که خود اسلام بیان داشته است که در راستای مذهب و تعالی روحی و معنوی و دینی باشد نه چیز دیگر و امتیاز اسلام در میان سایر مکتب ها به همین امر تربیت معطوف است و فلسفۀ وجودی اسلام نیز طبق فرمایش پیامبر ( ص ) در همین امر خلاصه می شود که فرمود : من برای تکامل بخشیدن به اخلاق و خوی خوب بشریت مبعوث گشته ام .

( برگرفته از کتاب تربیت مذهبی کودک – سید مجتبی موسوی زنجانرودی – صفحه 67 )

 

آخرین اخبار:
پیوند های مفید:
تماس با ما:

مجتمع آموزشی فجر ایرانیان استانبول
02125166416,02125178225
خیابان دیوان یولو (سلطان احمد)، فرعی عمران اوکتم (عدلیه سرای) ، کوچه ترزی حانه ، پلاک 7
کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به شرکت سیستم های اندیشه فراگیر می باشد.
برای استفاده بهینه از این وب سایت از مرورگرهای مدرن مانند IE 9+ ، FireFox یا Google Chrome استفاده نمایید.